traevoli (![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small} traevoli) wrote,@ 2007-09-11 12:43:00 |
|
Animation and Film Schools // Animaciaj kaj Filmaj Lernejoj
As some of you already know, in the past few months, I've been reconnecting with a very old dream of mine: becoming an animator. (Perhaps even more ambitious is my dream to make animated films . . . in Esperanto). It was a hard enough for me to muster up the courage to go back to school after all these years, even at the community college level. Now I find myself considering a career in art, something I've very much neglected over the past ten years. I don't think I can properly convey how absolutely terrifying that is.
Kelkaj el vi jam scias ke, dum la lastatempaj monatoj, mi revizitas mian malnovan revon jenan: igxi animaciisto. (Eble pli ambicia estas mia revo fari desegnitajn filmojn . . . en Esperanto). Estis suficxe malfacile ekhavi kuragxon reveni post tiom da jaroj al ia ajn lernejo, ecx loka universitateto (usone nomita 'komunuma kolego'). Nun mi mirige konsideras laboro arta, kvankam mi neglektis mian arton dum dek jaroj. Mi dubas ke mi efektive povus klarigi, kiom tute teruriga tio estas.
So perhaps it's not so surprising that I've done almost no research into school since I checked out the Art Institute of Colorado. Sure, I was busy with classes. And it is a daunting task to look at the plethora of schools and try to figure out which one is right for me. And I would be fooling myself if I didn't admit I have no idea how I'm going to pay for such an education other than through a mountain of debt. But is this the only reason I procrastinated for so long? Probably not. To be honest, I think there's an even bigger fear at play here: What if I'm not good enough? What if I spend four years at the best college in the world, and I find out that I just don't have enough talent?
Do eble oni ne surprizigxos lerninte ke mi preskaux neniom esploris aliajn lernejojn post la Arta Instituto de Koloradio. Certe mi okupigxis pri kursoj. Kaj estas ja timinda tasko esplori amason da lernejoj por ekscii kiu estas la plej tauxga al mi. Kaj estus memtrompado kasxi ke mi tute ne scias kiel mi pagos tian edukadon sen monto da sxuldoj. Tamen, cxu nur pro tiuj kialoj, mi tiel prokrastis? Versxajne ne. Honeste, mi pensas ke estas ecx pli granda timo aktiva. Jen: Cxu mi malkapablas, malsukcesos? Cxu mi ekscios post kvar jaroj da studado cxe la plej bona lernejo en la mondo ke mi simple ne havas suficxan talenton?
I've been watching a lot of student shorts from various animation schools. Some are quite impressive. Inspiring. I see all the talent that went into it, and I'm reminded why I'm considering moving out of state, or out of the country, to pursue this dream. When I see these films, I'm mesmerized, energized, hopeful. *That's* what I want to learn to do. *That's* the kind of team I want to be a part of. That's what I want to *do* with my life.
Lastatempe mi spektas multe da studentaj filmetoj de diversaj animaciaj lernejoj. Kelkaj estas impresaj. Inspir(ant)aj. Mi ekvidas tiom da talento kreskigis ilin, kaj mi rescias kial mi konsideras translokgixon al alia sxtato aux lando por cxasi cxi tiun revon. Kiam mi spektas la filmojn, mi miras, mi vigligxas, mi ekesperas. Ja tion mi volas lerni. En ja tia teamo mi volas kunlabori. Ja tion mi volas fari per mia vivo.
But other days the same films affect me another way. I see all the talent that went into them and I think: No amount of schooling can teach me that. Those people are just better artists than I am. Those people were destined for this business, and I'm an utter fool to think that I can be one of them.
Sed aliajn tagojn, la samaj filmoj influas min malsame. Mi ekvidas tiom da talento kreskigis ilin kaj mi pensas ke neniom da edukado kapablas instrui al mi tion. Tiuj homoj estas pli bonaj artistoj ol mi. Tiuj homoj destinigxis fari tion, sed mi estus profunda malsagxulo se mi pensas ke mi povos esti unu el tiuj.
It seems my greatest enemy is not poverty, or distance, or age, but self-doubt.
Sxajne mia plej impona malamiko estas nek malricxeco nek distanco nek agxo, sed malmemfido.
As some of you already know, in the past few months, I've been reconnecting with a very old dream of mine: becoming an animator. (Perhaps even more ambitious is my dream to make animated films . . . in Esperanto). It was a hard enough for me to muster up the courage to go back to school after all these years, even at the community college level. Now I find myself considering a career in art, something I've very much neglected over the past ten years. I don't think I can properly convey how absolutely terrifying that is.
Kelkaj el vi jam scias ke, dum la lastatempaj monatoj, mi revizitas mian malnovan revon jenan: igxi animaciisto. (Eble pli ambicia estas mia revo fari desegnitajn filmojn . . . en Esperanto). Estis suficxe malfacile ekhavi kuragxon reveni post tiom da jaroj al ia ajn lernejo, ecx loka universitateto (usone nomita 'komunuma kolego'). Nun mi mirige konsideras laboro arta, kvankam mi neglektis mian arton dum dek jaroj. Mi dubas ke mi efektive povus klarigi, kiom tute teruriga tio estas.
So perhaps it's not so surprising that I've done almost no research into school since I checked out the Art Institute of Colorado. Sure, I was busy with classes. And it is a daunting task to look at the plethora of schools and try to figure out which one is right for me. And I would be fooling myself if I didn't admit I have no idea how I'm going to pay for such an education other than through a mountain of debt. But is this the only reason I procrastinated for so long? Probably not. To be honest, I think there's an even bigger fear at play here: What if I'm not good enough? What if I spend four years at the best college in the world, and I find out that I just don't have enough talent?
Do eble oni ne surprizigxos lerninte ke mi preskaux neniom esploris aliajn lernejojn post la Arta Instituto de Koloradio. Certe mi okupigxis pri kursoj. Kaj estas ja timinda tasko esplori amason da lernejoj por ekscii kiu estas la plej tauxga al mi. Kaj estus memtrompado kasxi ke mi tute ne scias kiel mi pagos tian edukadon sen monto da sxuldoj. Tamen, cxu nur pro tiuj kialoj, mi tiel prokrastis? Versxajne ne. Honeste, mi pensas ke estas ecx pli granda timo aktiva. Jen: Cxu mi malkapablas, malsukcesos? Cxu mi ekscios post kvar jaroj da studado cxe la plej bona lernejo en la mondo ke mi simple ne havas suficxan talenton?
I've been watching a lot of student shorts from various animation schools. Some are quite impressive. Inspiring. I see all the talent that went into it, and I'm reminded why I'm considering moving out of state, or out of the country, to pursue this dream. When I see these films, I'm mesmerized, energized, hopeful. *That's* what I want to learn to do. *That's* the kind of team I want to be a part of. That's what I want to *do* with my life.
Lastatempe mi spektas multe da studentaj filmetoj de diversaj animaciaj lernejoj. Kelkaj estas impresaj. Inspir(ant)aj. Mi ekvidas tiom da talento kreskigis ilin, kaj mi rescias kial mi konsideras translokgixon al alia sxtato aux lando por cxasi cxi tiun revon. Kiam mi spektas la filmojn, mi miras, mi vigligxas, mi ekesperas. Ja tion mi volas lerni. En ja tia teamo mi volas kunlabori. Ja tion mi volas fari per mia vivo.
But other days the same films affect me another way. I see all the talent that went into them and I think: No amount of schooling can teach me that. Those people are just better artists than I am. Those people were destined for this business, and I'm an utter fool to think that I can be one of them.
Sed aliajn tagojn, la samaj filmoj influas min malsame. Mi ekvidas tiom da talento kreskigis ilin kaj mi pensas ke neniom da edukado kapablas instrui al mi tion. Tiuj homoj estas pli bonaj artistoj ol mi. Tiuj homoj destinigxis fari tion, sed mi estus profunda malsagxulo se mi pensas ke mi povos esti unu el tiuj.
It seems my greatest enemy is not poverty, or distance, or age, but self-doubt.
Sxajne mia plej impona malamiko estas nek malricxeco nek distanco nek agxo, sed malmemfido.
